Friday, 13 May 2011

عباس میلانی کیست؟

عباس میلانی کیست؟
عباس میلانی از اعضای کادرهای انقلابی " حزب توده" و دوست بسیار نزدیک تروریست معروف " خان بابا تهرانی " می باشد,,,حال میتوان فهمید چرا او با پادشاهی ایران دشمنی می ورزد و در کتاب جدید خود به پادشاه ایران تهمت میزند و اهانت می کند


Wednesday, 11 May 2011

قذافی در تلویزیون لیبی؛ من نمردم، هنوز زندم


به گزارش خبرگزاری فرانسه از طرابلس، تلویزیون دولتی لیبی چهارشنبه شب تصاویری را نشان داد که در آن قذافی در جلسه ای که به ادعای گوینده برنامه بتازگی برگزار شده است، حضور دارد.


این تصاویر پس از انتشار اخباری مبنی بر زخمی شدن قذافی در حملات نیروهای ناتو پخش شده است.
روز چهارشنبه برخی رسانه های خارجی نوشتند، با گذشت ده روز از بمباران محل استقرار قذافی و مرگ پسر و سه نوه وی، دیکتاتور لیبی هنوز در هیچ جایی ظاهر نشده است.
شبکه خبری دویچه وله آلمان در گزارشی اعلام کرد، قذافی پس از بمباران مقری که در آن غافلگیر شد، حتی در مراسم خاکسپاری فرزند دوم و سه نوه خود نیز حضور نیافت. همین موضوع، سبب گمانه ‌زنی‌های زیادی در مورد سرنوشت نامعلوم او شده است.

به گفته این منبع، وزیر دفاع ایتالیا روز چهارشنبه طی سخنانی، ضمن قانونی خواندن حمله ناتو به مقر قذافی که یک منطقه‌ دولتی و نظامی بوده است، نسبت به سرنوشت قذافی و محل احتمالی اختفای او در صورت زنده بودن، ابراز بی ‌اطلاعی کرد.


منبع


Monday, 9 May 2011

دانشجویان ۲۵ اردیبهشت را مثل ۲۵ بهمن تمام ایران را سبز خواهیم کرد



• جمعی از دانشجویان کرد و مازندرانی از اعتراض سراسری ۲۵ اردیبهشت در دانشگاه ها حمایت کرده اند ...


دوشنبه  ۱۹ ارديبهشت ۱٣۹۰ -  ۹ می ۲۰۱۱


اخبار روز: حمایت های گروه های دانشجویی از تظاهرات سراسری اعتراضی در روز ۲۵ اردیبهشت ماه ادامه دارد. در تازه ترین واکنش ها، جمعی از دانشجویان کرد و مازندرانی از این حرکت اعلام حمایت کرده اند. 


بیانیه جمعی از دانشجویان کرد در حمایت از بهار اعتراضات دانشجویی ۲۵ اردیبهشت ماه 
بنا بر اعلام صفحه فیس بوک ۲۵ اردیبهشت ماه جمعی از دانشجویان کرد ضمن صدور بیانیه ای اعلام حمایت خود را از این حرکت اعلام نموده و خواستار « آزادی زندانیان سیاسی دربند، لغو حکم اعدام، برچیده شدن قضای پلیسی و امنیتی حاکم بر فضای ایران و کردستان، احقاق حقوق ایرانیان منطبق با موازین حقوق بشر، آزادی بیان و آزادی مطبوعات و رسانه ها، آزادی فعالیت احزاب سیاسی، به رسمیت شناخته شدن حق تعیین سرنوشت و تنوعات زبانی – فرهنگی ، آزادی زنان و رفع تبعض جنسیتی، رفع فشار بر اقلیت های مذهبی» شدند. متن این بیانیه به شرح ذیل می باشد : 

با روی کار آمدن دولت کودتا در ایران و حوادث پس از انتخابات، فضای سیاسی – اجتماعی ایران بیش از پیش پلیسی و امنیتی شد. فعالین سیاسی، دانشجویی، مدنی، روزنامه نگاران و ... به بهانه هایی واهی بازداشت و به حبس های طولانی مدت محکوم شدند. آمار زندانیان سیاسی به بیشترین حد خود رسید، اعدام های سیاسی رو به فزونی گرفت و فضای پلیسی و امنیتی بر جامعه مستولی گشت. بعد از انتخابات دهم، جمهوری اسلامی آشکارا دیدگاه اقلیتی خودکامه را به جامعه تحمیل کرد و با شکنحه، زندان، اعدام و ... سعی در به کنترل در آوردن جامعه کرد. مردم آزادیخواه ایران با تمامی محدودیت های موجود در چند مقطع توانستند با حضور خود در خیابان، اعتراض خود به اتفاقاتی به وقوع پیوسته را نشان دهند و تجمعاتی آرام و به دور از خشونت را برگزار کنند. با همه این توضیحات، بعد از انتخابات فضای سیاسی- اجتماعی ایران بیش از پیش امنیتی و پلیسی شد. آزادی بیان و آزادی های سیاسی و اجتماعی بیش از پیش محدود شد و جامعه عملا به دو بخش خودی و غیرخودی تقسیم شد. دایره خودی ها نیز هر روز محدودتر گشت. در این بین وضعیت کردستان و فضای سیاسی - اجتماعی آن بیشتر از هر دوره ای پلیسی و امنیتی شد. صدها فعال سیاسی، مدنی و دانشجویی بازداشت و به احکام سنگین محکوم شدند. چندین نفر نفر به اعدام محکوم شدند و حکم چند نفر از آنها به اجرا در آمد. احسان فتاحیان، فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی، شیرین علم هولی، علی حیدریان و... اعدام شدند. دهها نفر مجبور به ترک وطن شدند. هر وجدان آزادی در مقابل وضعیت بوجود آمده احساس مسئولیت کرده و سعی بر کنش و فعالیتهایی برای متوقف کردن این روند می کند. 

بر همین اساس: 
ما دانشجویان کرد دانشگاه های ایران همگام با سایر دانشجویان دانشگاه های ایران از تمامی دانشجویان از اعتصاب سراسری دانشجویان در روز ۲۵ اردیبهشت حمایت می کنیم و خواسته های خود را به شرح زیر بیان می داریم: آزادی زندانیان سیاسی دربند، لغو حکم اعدام، برچیده شدن فضای پلیسی و امنیتی حاکم بر فضای ایران و کردستان، احقاق حقوق ایرانیان منطبق با موازین حقوق بشر، آزادی بیان و آزادی مطبوعات و رسانه ها، آزادی فعالیت احزاب سیاسی، به رسمیت شناخته شدن حق تعیین سرنوشت و تنوعات زبانی – فرهنگی ، آزادی زنان و رفع تبعض جنسیتی، رفع فشار بر اقلیت های مذهبی. 


پیوستن دانشجویان دانشگاه مازندران به اعتصاب سراسری ۲۵ اردیبهشت و طرح پیشنهادهایی استراتژیک 
بنا به گزارش صفحه فیس بوک بیست و پنج اردیبهشت دانشجویان مازنداران در پی فراخوان عمومی دانشجویان پلی تکنیک برای پیوستن به اعتراضات دانشجویی اردیبهشت ماه با صدور بیانیه ای اعلام آمادگی نمودند. در این بیانیه علاوه بر تاکید و حمایت از اعتراض راهکارهایی برای گسترش دامنه اعتراضات پیشنهاد شده است . متن این بیانیه بشرح زیر می باشد: 

فشارهای حکومت ایران و نهاد های وابسته به ان بر نهاد دانشگاه، دانشجویان و اساتید مستقل همچنان ادامه دارد. سرکوب های گسترده ای که در سطح ملی از شانزده اذر ٨٨ به این سو روز بروز بر شدت ان اافزوده می گردد. روزها و ماه هایی که کمتر فعال دانشجویی ای از احکام انظباطی، زندان، احضار و... در امان مانده است. 
دانشگاه مازندران نیز که در تمامی این سال ها یکی از بازوهای مهم و تاثیرگذار جنبش دانشجویی ایران بوده، در دو سال اخیر نیز با وجود تمامی هزینه هایی که بر پیکرش تحمیل شده همجنان استوار و مصمم به راه خویش ادامه می دهد. 
سخن در این روزهای ننگینی که که تمامیت خواهان برای ملت ایران رقم زده اند، بسیار است اما ما هم اکنون ترجیح می دهیم سخن را کوتاه کرده و با گذر از مقام نارضایتی که کسی در فراگیر بودن ان تردیدی ندارد، ۲۵ اردیبهشت ماه را به فرصتی تبدیل کنیم که در عمل کنش جمعی و اعتراضی مان به وضع موجود را به رخ مسببان ان بکشانیم. 
برخی از دولتمردان ایران شرایط کنونی را پیچ اخر تاریخ می نامند، اری ما نیز بر همین باوریم اما با رویکردی دیگر. به باور ما شرایط استبدادی کنونی اخرین پیچی ست که جنبش دیرپای دموکراسی خواهی در ایران با گذر از ان به سرمنزل مقصود خواهد رسید. 
تاریخ در حال رقم خوردن است، خاورمیانه ابستن حوادثی ژرف و تاریخ ساز هست، چهره ی دیگری از ان در حال شکل گرفتن است، ما بر این باوریم در قرن بیست و یکم و در شرایطی که جنبش های اجتماعی در اقصی نقاط دنیا از هم الهام گرفته و به هم یاری می بخشند، همکاری خرده جنبش ها در کشورهای مختلف منطقه می تواند هزینه ی سرکوب برای این دولت ها را بالا برده و همچنین بر حمایت های بین المللی از ان ها بیفزاید. 
ما جمعی از فعالین دانشجویی دانشگاه مازندران با تاکید بر این که هیچ گونه مرزبندی بین فعالین داخل و خارج از کشور قائل نیستیم، اعلام می داریم انتظار و درخواستی بزرگ از فعالین دانشجویی خارج از کشور داریم و ان هم ایجاد پل های ارتباطی مستحکم بین جنبش دانشجویی ایران و سایر کشورها- علی الخصوص کشورهای همجوار-می باشد، شاید زیباترین تصاویری که مستعد خواهد بود در تاریخ مبارزه با دیکتاتوری ها درج گردند اعتصاب های دانشجویی ست که حتی بصورت نمادین و مقطعی با اهدافی مشترک در یک روز معین در چند کشور همجوار و حتی غیرهمجوار می تواند صورت گیرد. نیک می دانیم که براورده شدن این خواسته اسان نیست اما توانایی اش را در بزرگانی که در خارج از کشور سکونت دارند می بینیم و به عملی شدن ان ایمان داریم. 
پیشنهادی نیز به همراهانمان در دیگر دانشگاه های ایران داریم، خرده جنبش ها و حتی جنبش کلان اجتماعی سیاسی ایران بارها و بارها با حرکت ها و کنش های جمعی مقطعی ای مواجه بودند که بدلیل استمرار نیافتن، هزینه های تحمیلی اش بر دستاورد ها فزونی گرفت، ما نیز معتقدیم اعتصاب و تحریم کلاس های درس طرحی ست معقول و کم هزینه، اما امید داریم این روند ادامه یابد و تنها برای خالی نبودن عریضه و قدرت نمایی در برابر هیئت حاکمه تلقی نگردد. 
این اعتصاب ها باید بصورت هفتگی ادامه یابد و پیشنهادمان این است که چون در بسیاری از دانشگاه ها طی یک ترم بیش از یک غیبت در یک درس مجاز نمی باشد، می توان تدابیری همچون تغییر روزهای اعتصاب بصورت گردشی اندیشید تا مشکلی متوجه دانشجویان کنشگر نگردد. 
استمرار در تاکید و مقاومت بر سر مطالباتمان است که پیروزی را نصیب ما خواهد کرد... 

شایان ذکر است که دانشگاه مازنداران سابقه قابل تقدیری در جنبش دانشجویی داشته و تا کنون دانشجویان این دانشگاه هزینه های بسیاری را در راستای آرمان های جنبش دانشجویی پرداخته اند. فضای به شدت امنیتی در این دانشگاه در هفته های اخیر بسیار خبرساز بوده است و دانشجویان این دانشگاه قصد دارند در روز ۲۵ اردیبهشت ماه دست به تجمعی اعتراض آمیز در راستای شکستن این فضا بزنند.


Friday, 6 May 2011

به یاد شادروان دکتر فرخ رو پارسا زنانشان چنین اند ایرانیان

  زنانشان چنین اند ایرانیان ، به یاد شادروان دکتر فرخ رو پارساarticle picture
"من خود پزشک هستم و میدانم مرگ لحظه ای بیش نیست. با روی باز به استقبال مرگ میروم و حاضر نیستم برای چند صباحی دیگر زنده ماندن و زندگی چادر به سر کنم و پنجاه سال تلاش در راه آزادی و تساوی حقوق زن و مرد را با چند کلمه پشیمانم نقش بر آب سازم. من هرگز حاضر نیستم چادر به سر کنم و نه یک قدم به عقب برگردم..."
این، بخشی از واپسین سخنان زنی فرهیخته و فرهنگی خطاب به خانواده اش پیش از اعدام در روز 18 اردیبهشت سال 1359 است که پس از شورش 57، همچون بسیاری دیگر از میهن پرستان و خدمتگزاران ایران، به دست اوباشان حکومت اسلامی به جرم وطن دوستی و خدمت و تن ندادن به ذلت، به جوخه ی مرگ و تیرباران سپرده شدند.
شادروان دکتر فرخ رو پارسا را باید یکی از بزرگترین بانوان تاثیرگزار بر فرهنگ و تاریخ ایران و از نخستین کوشندگان جنبش آزادی-برابری خواهی زنان، بویژه در تاریخ معاصر بدانیم. تاریخ معاصری که با سلسله ی ایران سوز قجر آغاز شد و آن حکومت نیز همانند نوادگان اسلامیشان، جلوی پیشرفت جامعه مخصوصا زنان را می گرفتند.
پس از برقراری حکومت استبدادی و دیکتاتوری اسلامی، نخستین و شدیدترین برخوردها و خشونت ها، نسبت به زنان ایران انجام شد. بی گمان سبب این برخورد را باید در ترس مفرط حکومت از رستاخیز بانوان دانست. در طول تاریخ، همه ی جنبش ها و خیزش های رو به جلو و پیشرفت، نخست، از زنان یک کشور آغاز شده است. پیکره ی نامشروع و غیر مردمی حکومت اسلامی نیز، نخستین تازیانه ها را از فریاد آزادی خواهی زنان خورد و داغ ننگ این فریاد را با کشتن بانویی فرهیخته، بر پیشانی ننگین خود ابدی کرد.
سرکوب و توحش عریان جمهوری جهل و جور و جنون اسلامی، نسبت به زنان، که با قتل وحشیانه ی فرخ رو پارسا آغاز شد، همواره سبب بیداری بیشتر جنبش آزادی خواهانه و دیکتاتور ستیزانه ی زنان شده است. ترس عمامه به سران حکومت از بیدارباش زنان، موج سرکوب را بر آنان بیشتر نموده است. آنها می دانند که خیزش زنانِ طلایه دار، سبب برخاستن دیگر افراد و گروه ها است.
زندگینامه ی فرخ رو پارسا
فرخ رو پارسا، در پایان اسفند و آغاز نوروز سال 1301 خورشیدی در خانواده ای فرهنگی، در شهر قم، چشم به جهان گشود. سبب زاده شدن وی در قم نیز، تبعید مادرش، فخرآفاق پارسا، یکی از کوشندگان حقوق زنان و مدیر مجله ی "جهان زنان" بود که به دلیل چاپ مقاله ای به نام "لزوم تعلیم و تربیت مساوی برای دختر و پسر" و واکنش تند روحانیون آن زمان، به این شهر تبعید شده بود، که پس از زایش فرخ رو با میانجیگری میرزاحسن خان مستوفیالممالک (نخست وزیر آن زمان) به تهران بازگردانده شد.
فرخ رو، در دبستان هما، در تهران آموزش دید و سپس در دوره ی متوسطه، به دانشسرای مقدماتی رفت. وی توانست دوره ی متوسطه را با کسب رتبه ی نخست به پایان رساند و به دانشسرای عالی راه یابد. در سال 1321، دانشسرای عالی را با اخذ درجه ی لیسانس در رشته ی علوم طبیعی به پایان رساند و به دانشگاه تهران راه یافت. در آنجا تحصیلات تکمیلی خود را در رشته ی پزشکی ادامه داد و در 1329 با اخذ درجه ی دکتری از دانشگاه فارغ التحصیل شد.
دکتر پارسا در دوره ی دانشجویی در 1321 با سروان احمد شیرین سخن پیمان زناشویی بست. از همان سال، پس از اخذ لیسانس همزمان با تدریس پزشکی، در دبیرستان های تهران مشغول تدریس شد و در دبیرستان ژاندارک، آموزگار شهبانو فرح پهلوی بود و در زمان های بیکاری هم به زندان های تهران می رفت تا به زنان زندانی، آموزش بدهد. در آن زمان، او که کار پزشکی و طبابت می کرد، ترجیح داد وارد دنیای فرهنگ شود و بدین ترتیب در وزارت فرهنگ آن دوره مشغول کار شد.
وی در سال 1333 خورشیدی، به همراهی تنی چند از همکاران، "انجمن بانوان فرهنگی" را برای دبیرستان های دخترانه، بنیان نهاد و در 1335 نیز به عنوان یکی از هموندان و مدیران "شورای همکاری جمعیت های بانوان ایرانی" برگزیده شد. فرخ رو، همچنین، نخستین "بانوی مدیر کل" در ایران بود که در 1339 و همزمان با آغاز به کار دانشگاه ملی ایران، عهده دار سمت مدیر کلّی دبیرخانه ی دانشگاه ملی شد. انتصابی که در میان محافل اداری و به ویژه افراطیون و روحانیون مذهبی اعتراض هایی برانگیخت.
دکتر پارسا، در سال 1341، برای بدست آوردن حق رای زنان در رفراندوم انقلاب سپید، وارد دنیای سیاست شد. یک سال پس از آن در 1342، نخستین زن در پارلمان ایران نام گرفت و در 1347(برابر با 1968) نیز نخستین بانوی وزیر آموزش و پرورش ایران گردید.
در هنگام وزارت وی، محمد بهشتی و محمد جواد باهنر (دو تن از کسانی که در هنگامه ی شورش 57 از خمینی هواداری کردند!) در امر تهیه کتاب های درسی از مشاورین فرخرو پارسا و از حقوقبگیران آن وزارتخانه بودند. مرکز اسلامی هامبورگ، سال ها زیر نظر محمد بهشتی، از فرخرو پارسا بودجه دریافت میکرد. (بهشتی تا پیش از انقلاب 57، سال ها در آلمان زندگی کرد و حتا از یک زن آلمانی نیز، صاحب دختری به نام کاترین بهشتی شد!) محمد بهشتی حتی از طرف همان وزارتخانه به ماموریتهایی، از جمله به آبادان، فرستاده شد. محمدجواد باهنر نیز از وزارت آموزش و پرورش زیر وزارت فرخرو پارسا امتیاز تاسیس چند مدرسه ی ملی-مذهبی را گرفته بود که در نقاط مختلف تهران قرار داشتند!
زنده یاد دکتر فرخ رو پارسا، پس از شورش 1357، در دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست جنایتکار، صادق خلخالی به جرم پیکار برای برابری زنان و خدمت به میهن، به اتهام هایی همچون: حیف و میل اموال بیت المال و ایجاد فساد در وزارت آموزش و پرورش و کمک به نشو و نمای فحشا در آموزش و پرورش و همکاری موثر با ساواک و اخراج فرهنگیان انقلابی از وزارت فرهنگ ایران و..." در دادرسی چند دقیقه ای و ناعادلانه محاکمه و به عنوان "مفسد فی الارض" در روز 18 فروردین 1359، برابر با 8 می 1980 به طرز وحشیانه ای اعدام شد. [1]
"...تصویر دوم از آن شب تلخ در برابر شکوفه نو است. خلیل بهرامی خبر داده است که امشب بانوی فرزانه فرهنگ و آموزش کشور فرخ رو پارسا را اعدام میکنند آن هم با زنی از ساکنان نفرینی قلعه «پری بلنده» قزوینی. حتی در لحظه مرگ میخواهند آن بانوی نازنین را که هزاران دختر میهن من شاگردانش بودند، تحقیر کنند. شکوفه نو خاموش است، قلعه نیز پس از آنکه چند تیغ کش نومسلمان کمیته ای بعضی از خانه هایش را آتش زده اند و حاج مانیان و تنی چند از بازاریها با انتقال ساکنانش به مراکز بازسازی روح و جسم، تطهیرشان کرده اند، به جز معتادانی فروافتاده و زنانی تا حنجره گرفتار سفلیس، از بانگ شادخواران و قوادان و اسپندی ها و مشتریها خالی است. چند جعبه پپسی را روی هم میچینند. یک گونی بر سر خانم پارسا کشیده اند و چادر نمازی بر سر پری که روزگاری زیباترین زن قلعه بود. سه نفر خانم پارسا را روی جعبه ها میگذارند و طناب را از روی گونی بر گردنش میاندازند. دو نفر از بچه های کمیته محل طناب را میکشند، طناب پاره میشود و خانم پارسا کف پیاده رو پرتاب میشود. ناجوانمردها حتی رسم اقوام وحشی را رعایت نمیکنند که اگر محکوم به مرگی نمرد بخشوده میشود. این بار سیم بکسل میآورند با طنابی کلفت، بانوی نازنین را که هیچ نمیگوید در همان گونی بالا میکشند و سرطناب را دور درختی میپیچند. پری گریه میکند و ناسزا میگوید، به سرعت او را طناب انداز میکنند. دو پیکر تاب میخورد یکی در گونی و یکی در لابلای چادر نماز... ستوان جوانی از پاسگاه بیرون میآید و فریاد میزند خجالت بکشید، کارتان را که کردید. حداقل جسد خانم پارسا و آن بیچاره پری را پائین بکشید..." [2]
***
در روزهایی که بسیاری از کوشندگان و زنان آزادی خواه میهنمان، در کنج خیابان ها یا گوشه ی زندان ها، صدای برابری-آزادی خواهیشان بلند و رسا است و در این هنگامه ی هنگامه ساز ایرانمان که با سی و یکمین سالروز جاودانگی و پرواز روان بانوی فرهنگ ایران همراه است، بایسته است که یاد و راه این بزرگ و دیگر آزادگان را گرامی داشته و تداوم بخشیم و به فرزندان خردسال نیز بیاموزیم که همچون فرخ رو، از آرمانشان "حتا یک گام به عقب برنگردند".
اینک تو ای زن، ای پر بها گنجینه ی مهر و صلابت
در عین نرمی، ای مهین کوهِ شهامت
اندر ستیز و رزم با دیو تباهی، شیر اوژن و آرش تبار و قهرمان باش
گردن برافراز، گردآفرید ِ چاره ساز ِ این زمان باش
سروش سکوت
اردیبهشت 2570
سکه ی کورش بزرگ، یادبود شادروان فرخ رو پارسا، طراحی از طرف تلویزیون جهانی کانال یک
===
پی نوشت:
[1] برگرفته از کتاب "خانم وزیر؛ دست نوشته های شادروان دکتر فرخ رو پارسا" نوشته ی منصوره پیرنیا.
 [2]برگرفته از کتاب "خاطرات دوران انقلاب" نوشته ی علیرضا نوری زاده.

http://www.youtube.com/watch?v=JTdBFy7Xq-I&feature=player_embedded

http://parsdailynews.com/82939.htm  
منبع:پارس دیلی نیوز

Thursday, 5 May 2011

مراسم بزرگداشت شادروان منوچهر سخائی در خانه هنرمندان روز یکشنبه 15 ماه می از ساعت 4 بعدازظهر تا 6


مراسم بزرگداشت شادروان منوچهر سخائی در خانه هنرمندان روز یکشنبه 15 ماه می از ساعت 4 بعدازظهر تا 6


Tuesday, 3 May 2011

خطاب به همه ایرانیان

سامان درونمرز
با درود،
در پاسخ این نامه که خطاب به همه ایرانیان منصف و روشن اندیش است را بپذیرید.

بهترین حمایت از خانواده زندانیان سیاسی... رهایی ایران و آزادی ایران است. در برابر رژیمی‌ که کمر به محو ایران و ایرانی‌ بسته و سیاست خود را مبنی بر فلسفه "هیچ" خمینی قرار داده هیچ اقدامی بجز آزادی کامل این سرزمین کهن، کار ساز نخواهد بود.

ما ایرانیان در دو راهی‌ از دست دادن کامل ایرانزمین یا نجات، سر بلندی، و پیشرفت ایرانزمین پس از سرنگونی رژیم جهل و ستم قرار داریم.

هر بحث دیگری بجز فرایافت قطعی از راه حلی که منجر به سقوط کامل رژیم شود، هدر دادن انرژی، و سرمایه انسانی‌ خواهد بود.

در برابر Holocaust بیسابقه در تاریخ کشورمان، ایرانیان به یک بیداری وجدان و خیزش ناسیونالیستی نیاز دارند که در برابر ولایت قهر و ستم یکپارچه بپا خیزد و آینده نسل فردا را نجات دهد.

امروز هیچ کاری برای ایرانیان مهمتر از نجات هویت، میهن و نسل فردا نیست.


برای رسیدن به این مهم، سرنگونی رژیم، و ایجاد یک نظم که پایه و اساسش مبنی بر وفاداری به میهن، ملت و نسل فردا باشد نیاز به رعایت چند مورد است.


- اول اینکه آزدیخواهان، هشیارانه با استراتژی رژیم برای پراکنده کردن و فراری دادن ایرانیان از یکدیگر مقابله کنند. رسیدن به آزادی را در شکست یکدیگر نبینیم، بلکه در قوی کردن یکدیگر و شکست ولایت فقیه ببینیم. همین خود کمکی‌ خواهد بود که به سادگی‌ یار را از هم سؤ با رژیم بهتر تشخیص دهیم.


- دوم اینکه قبول کنیم ۳۰ سال خفقان، دروغ، تبلیغات غیر حقیقی‌، ظلم، اعدام، و شستشوی مغزی شبانه روزی تاثیر خود را بر یک جامعه میگذارد. به معنی‌ اینکه قبول کنیم در میان ما هستند افرادی که بدون غرض همیشه در اشتباه هستند، و استراتژی را برای مبارزه انتخاب میکنند که به ضرر هدف آزادیخواهان خواهد بود. برخورد با این قشر نمی‌ بایست به همان گونه باشد که با یک خود فروخته یا خائن بر خورد می‌کنیم. زیرا یکی‌ هدفمند و هشیارانه رفتار می‌کند و دیگری از روی ضعف در تشخیص درست.

- سوم اینکه، قبول کنیم ۳۰ سال ترور و اعدام ایران را با کمبود رجال سیاسی پاکیزه، روشن اندیش و حتی جسور روبرو کرده است. رهبر سیاسی کسی‌ است که بتواند در زمان و مکان لازم کاری را انجام دهد و حرفی‌ را بزند که مخالفین را تعجب زده، اما دشمن را پریشان و آسیب پذیر کند. رهبر کسی‌ است که بتواند با تشخیص درست از اوضاع، زمانی‌ دنباله رو ملت باشد و زمانی‌ با رهنمود‌های بجا و اندیشمند ملت را به دنبال خود بکشد. آن‌ هم بدون وحشت از مقام و آینده سیاسی خود در صحنه سیاسی. همه را راضی‌ نگاه داشتن سیاست نیست، خود را به زنجیر و محدود کردن است. و در جنگ با ظلم و ستم خود را محدود کردن را... جایی نیست.


نمونه زنده یک رهبر بی‌ باک و روشن اندیش، بدون شک شاهزاده رضا پهلوی است. که سیاستهای او در طی‌ ۳۰ سال گذشته بسیاری از یاران او را متعجب زده کرده، اما به مرور زمان دیده‌ایم که رژیم اسلامی را نسبت به سیاستهای او در مانده کرده. البته، چون ما در زمانی‌ هستیم که همه میخواهند در آزادی ایران از یکدیگر سبقت بگیرند، همیشه سیاستهای شاهزاده را برخی‌ به نام خود و به عنوان پدیده جدیدی که قبلا کسی‌ از آن‌ سخن نگفته و یا آن‌ را اجرا نکرده یاد میکنند و حق را به حق دار نمیدهند.


به عنوان نمونه زمانی‌ که شاهزاده سخن از یک خیزش بزرگ و همگانی مردمی کردند و گفتند که این رژیم نمی‌تواند در یک زمان در همه جا باشد و شکننده خواهد بود، و رژیم نخواهد توانست در مقابل سیل یکپارچه ملت مقاومت کند، بسیاری او را به با‌د تمسخر گرفته و گفتند "همه با هم" مزخرفی بیش نیست.


امروز میدانیم که ایرانیان چه در داخل و چه در خارج از ایران با قرار گرفتن در کنار یکدیگر "همه با هم و یک صدا" چگونه رژیم را شکننده کرده و جهان را مجبور به اعتراف کردند که فرق بزرگی‌ بین ملت و رژیم ولایت فقیه است.


پس این سیاست شاهزاده سیاستی درست بود. حتی اگر کسی‌ شهامت اشاره به این امر را نداشته باشد. نکته اما در اینجاست، که ما ایرانیان رهبری داریم که حاضر است تمسخر را بر جان بخرد اما جرات و شهامت این را دارد که بدون ابراز حتی یک "آه" بر روی سیاست خود پافشاری کند. این روشی‌ است در خسوسیایت یک رهبر بی‌ باک و خود گذشته، که بدون ترس از انتقاد کاری را انجام میدهد که به سود مبارزه، ملت، میهن و آزادیخواهان تمام شود. این همان شجاعت انسانی‌، سیاسی و پاکیزگی و روشنی تفکری است که بسیاری می‌گویند در این شاهزاده نیست. این همان میهنپرستی و از خود گذشتگی است که ای کاش در میان سخنوران، قلم بدستان، و سیاستمدارن بیشتری میبود.


زمانی‌ که جهانیان تصمیم به عقب گرد ایرانزمین گرفتند، اولین کاری که کردند این نبود که شورای رنگین کمان آن‌ چنانی و بحث انگیز بوجود آورند. بلکه، عوامل خود را بسیج کردند که در پشت یک رهبر، یک صدا، یک رهنمود قرار گیرند.


این چنین بود که در یک شبانه روز، گم نام و نشان و هیچی‌ را به نام خمینی به خورد ملت ایران دادند و کار در همان جا تمام شد.


سخن بر سر این نیست که فردی را شاه ایران کنیم، یا رهبر و آقا بالا سر ملت کنیم. مساله جلوگیری کردن و بهانه ندادن به دست دشمن است که از یک حرکتی‌ که هنوز آغاز نشده (شورای رهبری) بهر برداری نکند و آن‌ را با بحث انگیز کردن به بیراهه نکشاند.


مساله اعتماد آزادیخواهان به یک دیگر است، و در کنار یکدیگر به هدف سرنگونی رژیم رسیدن است. آن‌ هم هرچه زودتر و نه دیرتر، اگر هدف نجات ملت از سیاه چال رژیم است.


شاهزاده رضا پهلوی ثابت کرده که کسی‌ نیست که خود را فرای آینده میهن و ملت قرار دهد.


آیا هنوز زمان آن‌ نرسیده که ما ایرانیان از چپ تا راست به یک تکامل سیاسی برسیم و بدون بیم و هراس در کنار کسی‌ که ۳۰ سال وفادری خود را نسبت به چپ ایرانی‌ و راست ایرانی‌ ثابت کرده برای آزاد ساختن ایران و ایرانی‌ قرار گیریم؟ و جنگ انتخاباتی مسلکی و عقیدتی را بگذاریم به پس از سرنگونی رژیم؟ مگر نمیگوییم حرف آخر با مردم ایران؟ مگر نمیگوییم دموکراسی و حق انتخاب با مردم؟ پس این وحشت خانمان سوز از چیست؟


تا زمانی‌ که شعار های "ذکر مصیبت" در ایران تبدیل به شعار‌های ما‌ورای رژیم نشود به تعداد زندانی سیاسی افزوده خواهد شد و تعداد خانواده‌های عزا دار افزونتر.


نه او میتواند بدون رای مردم شاه شود نه شما میتوانید بدون رای مردم رئیس جمهور. ولی‌ در کنار هم میتوانیم از این رژیم عبور کنیم و یقه این میهن ستم دیده را از ظلم ولایت فقیه آزاد کنیم.


این چیزی که امروز در ایران خیزش خودجوش به وجود آورده - رهبری‌ها است - حال زمان یک صدا، یک رهبر و یک رهنمود منسجّم فرا رسیده است. یک مرکزی که هم مشروعیت و اعتبار انسانی‌ در میان مردم داشته باشد و هم اعتماد مردمی را در پشت خود داشته باشد.


همه اینها در شاهزاده رضا پهلوی وجود دارد و اگر بگوییم نه، منصف نیستیم. شورای رهبری، راه نزدیک را دور کردن است و با مشکلات مخصوصی‌ رو در رو خواهد بود که به سود ایران و این ملت زندانی نخواهد بود.


ما زمان دنبال راه دورتر رفتن را نداریم. نه در این زمان که هزار خطر فوری میهن و ملت را تهدید می‌کند.


امیدواریم، که هرچه زودتر کاری را که باید انجام شود را انجام دهیم و جسد این رژیم را به خاک بسپاریم. و باز آنقدر صبر نکنیم که دوباره به ما ثابت شود راه دور را انتخاب کردیم و در زجر ملت سهیم بودیم.


آزادی غیرت، دانش، از خود گذشتگی میخواد، اما مهمتر از همه وقت شناسی‌ میخواد و فرصت را از دست ندادن. پس از مرگ ندا ها، و سهراب‌ها آزادی به درد سیاست باز می‌خورد نه به درد عاشقان زندگانی‌ که یکی‌ یکی‌ پر پر میشوند.


ما سخنگوی شاهزاده نیستیم و اجا‌زه‌ این را هم به خود نمیدهیم که از طرف ایشان یا هر ایرانی‌ دیگر سخن بگوییم. نامه ما نگرانی‌ ما را از آنچه که در ایران و در رابطه با ایران از کشور‌های خارجی‌ میبینیم است.


گاهی‌ باید از وقایع کشور‌های همسایه نیز عبرت گرفت.


زمانی‌ که ظاهر شاه در صحنه سیاسی افغانستان وجود داشت. اگر آزدیخواهان و میهنپرستان افغانستان حساسیت زمان را به موقع تشخیص میدادند و قبل از دیر شدن به دور او گرد میامدند، به احتمال قوی امروز افغانستان وضع دیگری میداشت. و بیش از این دچار ویرانی و بلا تکلیفی نمی‌شد که امروز دچار آن‌ است. ولی‌ آنها همان کاری را با ظاهر شاه کردند که امروز ایرانیان با رضا پهلوی میکنند، یعنی‌ بجای "یک میهنپرست دلسوز" که به رقم زمان از ویژگی‌‌های بخصوصی بر خوردار است، ظاهر شاه را به عنوان کسی‌ که به دنبال قدرت و بر قراری پادشاهی در افغانستان است تبلیغ کردند. و با قرار دادن او در یک شورا در واقع توانایی اصلی‌ او را به عنوان یک "منسجّم کننده" از او گرفتند یا کاهش دادند.


در نتیجه، افغانستان در چند پارچگی ماند که ماند. تا به امروز و هنوز آسیب پذیر. حتی پس از انگشتان بنفش رنگ رای آزادی.


و این مصیبت گریبان افغانستان را رها نخواهد کرد تا زمانی‌ که آن ملت به یک رشد و تکامل سیاسی برسد و ما ورای بحث‌های مسلکی و عقیدتی اول به افغانستان بینیدیشد. سر و سامان دادن افغانستان با زور بازوی خارجی‌ امکان پذیر نیست، بلکه به قدرت و جرات اندیشه افغانیها مربوط است که در یک حرکت تکاملی یک سر و سامان اساسی‌ به حال و روز خود دهند.


با از دست دادن ظاهر شاه، افغانستان راهی‌ به جز پرداخت هزینه بیشتر ندارد تا زمانی‌ که به جای برسد که یک نظم واقعی‌ و چند دلسوز پیدا شود.


برخی‌ رهبر را به یک قهرمان تشبیه میکنند و می‌گویند بیچاره ملتی که به یک قهرمان نیاز داشته باشد.

ما میگوییم بیچاره ملتی که فکر می‌کند رهبر یعنی‌ کسی‌ بجز یک خادم دلسوز به میهن و ملت. ظاهر شاه خادم دلسوزی بود که افغانستان قدرش را ندانست.


رژیم ولایت فقیه زمانی‌ کارش تمام است که مردم یک صدا بحث آلترناتیو دیگری در برابر رژیم پیش بکشند. وگرنه مرده را "مرگ بر..." گفتن ذکر چیزی که عیان است میباشد. و این رژیم مرده از مرگ بر شنیدن واهمه ندارد. از یک صدا بودن و یک صدا شدن مردم است که واهمه دارد و شکننده تر میشود.


از صد سخنگو واهمه ندارد از یک سخنگو با پشتیبانی مردمی است شکننده است و واهمه دارد.

از ما گفتن از فرهیختگان سیاسی نشنیدن. تمام.




سازمان سامان